{Ακούστε τώρα την ιστορία του Κεμάλ
ενός νεαρού πρίγκηπα της Ανατολής,
απόγονου του Σεβάχ του Θαλασσινού
που νόμισε ότι μπορεί να αλλάξει τον κόσμο
αλλά πικρές οι βουλές του Αλλάχ
και σκοτεινές οι ψυχές των ανθρώπων}
Στης Ανατολής τα μέρη μια φορά κι έναν καιρό
ήταν άδειο το κεμέρι, μουχλιασμένο το νερό.
Στη Μοσούλη, τη Βασόρα, στη παλιά τη χουρμαδιά
πικραμένα κλαίνε τώρα της ερήμου τα παιδιά
Κι ένας νέος από σόι και γενιά βασιλική
αγροικάει το μοιρολόι και τραβάει κάτα εκεί.
Τον κοιτάν' οι βεδουίνοι με ματιά λυπητερή
κι όρκο στον Αλλάχ τους δίνει πως θ' αλλάξουν οι καιροί.
Σαν ακούσαν οι αρχόντοι του παιδιού την αφοβιά,
ξεκινάν' με λύκου δόντι και με λιονταριού προβιά.
Απ' τον Τίγρη στον Ευφράτη και απ' τη γη στον ουρανό
κυνηγάν τον αποστάτη να τον πιάσουν ζωντανό.
Πέφτουν πάνω του τα στίφη σαν ακράτητα σκυλιά
και τον πάνε στον χαλίφη να του βάλει τη θηλιά.
Μαύρο μέλι, μάυρο γάλα ήπιε εκείνο το πρωί
πριν αφήσει στη κρεμάλα τη στερνή του τη πνοή.
Με δυο γέρικες καμήλες, μ'ένα κόκκινο φαρί
στου παράδεισου τις πύλες ο προφήτης καρτερεί.
Πάνε τώρα χέρι-χέρι κι είναι γύρω συννεφιά,
μα της Δάμασκου τ' αστέρι τους κρατούσε συντροφιά.
Σ' έναν μήνα, σ' έναν χρόνο βλέπουν μπρος τους τον Αλλάχ
που απ' τον ψηλό του θρόνο λέει στον άμυαλο Σεβάχ:
"Νικημένο μου ξεφτέρι δεν αλλάζουν οι καιροί,
με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί".
Καληνύχτα, Κεμάλ. Αυτός ο κόσμος δεν θ' αλλάξει ποτέ, καληνύχτα.
Σύμφωνα με αφήγηση του Μάνου Χατζιδάκι η ιστορία του τραγουδιού έχει ως εξής: "Στη Νέα Υόρκη το χειμώνα του ΄68, συνάντησα ένα νέο παιδί είκοσι χρονών που το λέγανε Κεμάλ. Μου τον γνωρίσανε. Τί μεγάλο και φορτισμένο από μνήμες όνομα για ένα τόσο όμορφο και νεαρό αγόρι, σκέφθηκα. Είχε φύγει απ΄ τον τόπο του με πρόσχημα κάποιες πολιτικές του αντιθέσεις. Στην πραγματικότητα, φαντάζομαι, ήθελε να χαθεί μέσ΄ στην Αμερική. Του το είπα. Χαμογέλασε.
-Δέχεστε να σας ξεναγήσω;
Αρνήθηκε ευγενικά. Προτιμούσε μόνος.
Κι έτσι σαν γύρισα στο σπίτι μου τον έκανα τραγούδι, μουσική.
Ο Γκάτσος εκ των υστέρων, γράφοντας τους στίχους στα ελληνικά, τον έκανε Άραβα πρίγκιπα να προστατεύει τους αδυνάτους. Κάτι σαν μια ταινία του ΄Ερολ Φλυν του ΄35.
Η Πελοπόννησος (καταγωγή του Γκάτσου), από τη φύση της αδυνατεί να κατανοήσει την αμαρτωλή ιδιότητα των μουσουλμάνων Τούρκων, που μοιάζουν σαν ηλεκτρισμένα σύννεφα πάνω απ΄ τον Έβρο, ή σαν χαμένα και περήφανα σκυλιά.
Το μόνο που αφήσαμε ανέπαφο στα ελληνικά είναι εκείνο το «Καληνύχτα Κεμάλ». Είτε πρίγκιπας Άραψ είτε μωαμεθανός νεαρός της Νέας Υόρκης, του οφείλουμε μια «καληνύχτα» τέλος πάντων, για να μπορέσουμε να κοιμηθούμε ήσυχα τη νύχτα. Χωρίς τύψεις, χωρίς άχρηστους πόθους κι επιθυμίες. Κατά πως πρέπει σ΄ Έλληνες, απέναντι σ΄ ένα νεαρό μωαμεθανό- όπως θα έλεγεν κι ο φίλος μας ο ποιητής ο Καβάφης."
Στο Αρχαιολογικό Μουσείο Μεσσηνίας στην Καλαμάτα, θα πραγματοποιηθούν δωρεάνξεναγήσεις στο πλαίσιο της Διεθνούς Ημέρας Μουσείων, από την 26η ΕΒΑ και ΛΗ΄ ΕΠΚΑ, σήμερα 17/5/10 και τις ώρες 5:30- 6:30μ.μ. και 7-8 μ.μ αλλά και αύριο 18/5/10 στις 6:30-7:30 μ.μ.
(Το μουσείο εδρεύει στην οδό Παπάζογλου 6, στο Ιστορικό Κέντρο Καλαμάτας-τηλ. 27210 63100)
Τις κομμώσεις των Καρυάτιδων προσπάθησαν να εφαρμόσουν στα μαλλιά των φοιτητριών καθηγητές και φοιτητές του Fairfield University College . Στην ιστοσελίδα του Πανεπιστημίου μπορεί κανείς να δει τις κομμώσεις αυτές, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο εφαρμόστηκαν μόλις με λίγα κλικ. Για να δείτε τα αποτελέσματα του ιδιαίτερου αυτού πειράματος, κάντε κλικ εδώ
Περιοδική έκθεση με θέμα «Ο Μέγας Αλέξανδρος και τα ελληνιστικά βασίλεια» φιλοξενείται στο Νομισματικό Μουσείο της Λωζάνης. Στο Μουσείο εκτίθενται νομίσματα από την εποχή του Φιλίππου ΙΙ και του Μεγάλου Αλεξάνδρου, αλλά και από τα γνωστότερα ελληνιστικά βασίλεια, όπως της Συρίας και της Αιγύπτου, που παρουσιάζουν έντονη μακεδονική επιρροή. Η ευρεία διάδοση των νομισμάτων του Μεγάλου Αλεξάνδρου κυριάρχησε στην ελληνιστική εποχή. Τα νομίσματα αυτά όχι μόνον απέκτησαν, σύμφωνα με τους σύγχρονους μελετητές, "διεθνή" χαρακτήρα, αλλά επηρέασαν κατά τρόπο ξεκάθαρο τους διαδόχους του Μεγάλου Αλεξάνδρου, οι οποίοι εμπνεύστηκαν από αυτά. Η επιρροή τους διαφαίνεται ακόμα και στα κελτικά νομίσματα έως το σημερινό ελβετικό νόμισμα, που απεικονίζει τη θεά Αθηνά. Η έκθεση θα διαρκέσει έως τις 9 Ιανουαρίου 2011.
«Η Ελλάδα πάλευε μόνη της. Η Ιταλία πάλευε μόνη της. Τώρα για πρώτη φορά είμαστε ενωμένοι» τόνισε o επικεφαλής του αιγυπτιακού Ανώτατου Συμβουλίου Αρχαιοτήτων Ζάχι Χαουάς, κατά τη διήμερη συνάντηση στο Κάιρο. Ο Ζ.Χαουάς υπογράμμισε ότι 22 χώρες ενώνουν τις δυνάμεις τους για την επιστροφή κλεμμένων αρχαιοτήτων και πρότεινε η επόμενη σύνοδος να διεξαχθεί στη χώρα μας.
«Η Ελλάδα πάλευε μόνη της. Η Ιταλία πάλευε μόνη της. Τώρα για πρώτη φορά είμαστε ενωμένοι. Θα παλέψουμε μαζί» σημείωσε ο Ζάχι Χαουάς, μετά το τέλος της διήμερης διάσκεψης στο Κάιρο για την επιστροφή κλεμμένων αρχαιοτήτων στον τόπο καταγωγής τους.
«Σας προειδοποιώ: μερικοί από εμάς θα κάνουν την 'ζωή των μουσείων που έχουν τις αρχαιότητές μας δύσκολη'» πρόσθεσε.
Την Ελλάδα εκπροσώπησε η διευθύντρια της Υπηρεσίας Τεκμηρίωσης και Πολιτιστικών Αγαθών Ελένη Κόρκα, χαρακτηρίζοντας «ιστορική» τη συνένωση τόσων κρατών για τον ίδιο σκοπό, επισημαίνοντας τη σημασία που αποδίδει πλέον η Αίγυπτος στη στήριξη και τη συμπαράσταση ιδιαίτερα της Ελλάδας στην επίτευξη αυτού του στόχου, που γίνεται παγκόσμιος και αποκτά πλέον μία ισχυρή φωνή διεκδίκησης.
Κατά τη διάρκεια της διάσκεψης, η Ελληνίδα εκπρόσωπος αναφέρθηκε στο κορυφαίο ζήτημα της προσπάθειας της χώρας μας για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα και εξέφρασε τη μεγάλη ικανοποίησή της για τις αντίστοιχες δηλώσεις που έκανε για το ζήτημα ο κ. Χαουάς, ο οποίος με τη σειρά του χαρακτήρισε την αρπαγή των Μαρμάρων του Παρθενώνα ως «ένα έγκλημα που πρέπει να αποκατασταθεί, καθώς δεν διανοείται ο διαμελισμός τέτοιων Γλυπτών».
Το δίκαιο αίτημα της Ελλάδας στήριξαν όλες οι χώρες που συμμετείχαν στη Διάσκεψη, η οποία γίνεται για πρώτη φορά σε τέτοιο επίπεδο.
«Για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα, απαιτείται η καλή θέληση της Μεγάλης Βρετανίας» είπε η κ. Κόρκα, προσθέτοντας ότι «τα υπόλοιπα είναι θέματα της διεθνούς νομολογίας. Όμως, είναι σημαντικό ότι πλέον γινόμαστε μία ομάδα, μία φωνή που θα μπορέσει να διεκδικήσει πιο αποφασιστικά στο μέλλον το δίκιο της».
Οι 22 χώρες που συμμετείχαν στη διάσκεψη αποφάσισαν τη δημιουργία ενός καταλόγου που θα περιλαμβάνει κατά προτεραιότητα τις αρχαιότητες τις οποίες ζητούν να επιστραφούν.
Επτά χώρες -η Αίγυπτος, η Συρία, η Γουατεμάλα, η Νιγηρία, η Ελλάδα, το Περού και η Λιβύη- που συμμετείχαν στη διάσκεψη υπέβαλαν τους καταλόγους με τα αρχαία αντικείμενα που ζητούν να τους επιστραφούν κατά προτεραιότητα από άλλες χώρες, ανακοίνωσε ο επικεφαλής του αιγυπτιακού Ανώτατου Συμβουλίου Αρχαιοτήτων Ζάχι Χαουάς, μετά από το τέλος της διήμερης διάσκεψης.
Ο Ζ.Χαουάς ανέφερε ακόμη ότι οι υπόλοιπες χώρες έχουν περιθώριο ενός μήνα για να υποβάλλουν τις δικές τους λίστες.
Η Αίγυπτος έχει ζητήσει να της επιστραφεί η προτομή της Νεφερτίτης από το Βερολίνο και την πέτρα του Ελ Ρασίντ από το Λονδίνο.
Στο Νέο Μουσείο της Ακρόπολης «ζωντάνεψε» το απόγευμα της Παρασκευής το 11χρονο κορίτσι που έζησε στην Αθήνα πριν από 2.440 χρόνια. Η «Μύρτις» μάς έδειξε το πρόσωπό της, χάρη στη σύγχρονη τεχνολογία, και από τις 15 Απριλίου θα περιμένει να μας συστηθεί στο Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας.
Η ανάπλαση του προσώπου της, που ξεκίνησε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ολοκληρώθηκε στη Σουηδία, αποκάλυψε ένα κορίτσι με κοκκινωπά μαλλιά, καστανά μάτια, ίσια μύτη και ελαφρώς πεταχτά δόντια.
Το κρανίο της «Μύρτιδος» βρέθηκε σε ομαδικό τάφο στον Κεραμεικό. Το γεγονός ότι ήταν σε άριστη κατάσταση, καθώς διατηρούσε την κάτω γνάθο και όλα τα δόντια, έδωσε το έναυσμα στον επίκουρο καθηγητή Ορθοδοντικής του Πανεπιστημίου Αθηνών Μανώλη Παπαγρηγοράκη να ξεκινήσει το εγχείρημα της ανάπλασης.
Σύμφωνα με τους αρχαιολόγους η «Μύρτις» ήταν ένα από τα πολλά θύματα του τυφοειδούς πυρετού που αφάνισε το ένα τρίτο του πληθυσμού της Αθήνας στο τέλος του 5ου αι. π.Χ. και μαζί τον σπουδαίο αθηναίο πολιτικό Περικλή. Ήταν μόλις 11 ετών όταν έχασε τη ζωή της και τάφηκε βιαστικά σε έναν ομαδικό τάφο μαζί με ακόμη 150 ανθρώπους.
Με την ολοκλήρωση της ανάπλασης έγινε το πρώτο παιδί που ανακτά τη φυσιογνωμία του με τη βοήθεια της σύγχρονης τεχνολογίας, ενώ μας φέρνει πιο κοντά στην εικόνα των κατοίκων της αρχαίας Αθήνας.
Το Video Art Festival Μηδέν καλεί όλους τους βιντεοκαλλιτέχνες και δημιουργούς βίντεο να στείλουν εγκαίρως τις συμμετοχές τους για το φετινό πρόγραμμα προβολών, το οποίο θα φιλοξενηθεί, όπως και τις 5 προηγούμενες χρονιές, σε δημόσιους χώρους και πλατείες στο Ιστορικό Κέντρο Καλαμάτας το πρώτο δεκαπενθήμερο του Ιουλίου 2010.
Η πρόσκληση συμμετοχής απευθύνεται σε όλους τους δημιουργούς (άτομα, ομάδες ή οργανισμούς) στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Δεν υπάρχουν θεματικοί ή άλλοι περιορισμοί, με εξαίρεση τη διάρκεια του έργου, που δεν θα πρέπει να υπερβαίνει τα 10 λεπτά.
Δεν υπάρχει κόστος συμμετοχής.
Προθεσμία υποβολής αιτήσεων και έργων: 15 Απριλίου 2010 (σφραγίδα ταχυδρομείου)
Στην 6η διοργάνωση του, το Festival Μηδέν εκτός από το βασικό πρόγραμμα προτείνει και τις εξής θεματικές ενότητες:
- μια θεματική ενότητα υπό τον γενικό τίτλο “Sound & vision, music & video”
- μια θεματική ενότητα υπό τον γενικό τίτλο “Land/e/scape”
- μια θεματική ενότητα υπό τον γενικό τίτλο “Money”
- μια ακόμη ενότητα, με τον τίτλο “Supernatural” θα επιμεληθεί φέτος η Μαρία Μπουρίκα, εικαστικός με βάση το Λονδίνο.
Σε αυτό το πλαίσιο, παρακαλούμε να προωθήσετε αυτή την πληροφορία σε καλλιτέχνες που θεωρείτε ότι το έργο τους ταιριάζει σε αυτές τις κατηγορίες.
"Υπόσχομαι να δώσω ψυχή και σώμα για τη διαιώνιση των ιδανικών για τα οποία αγωνίστηκε ο πρόεδρος Κένεντι" έγραφε στην Τζάκι η 15χρονη τότε Barbara Rimer. Λίγο πριν τη συμπλήρωση πενήντα ετών από τη δολοφονία του Τζον. Φ. Κένεντι, το 1963, ανέκδοτες συλλυπητήριες επιστολές που εστάλησαν στην Τζάκι Κένεντι, το 1963, βλέπουν για πρώτη φορά το φως της δημοσιότητας.
Από τις 200.000 επιστολές της συλλογής που υπάρχει στη Βιβλιοθήκη Τζον. Φ Κένεντι, στη Βοστώνη, περισσότερες από 200 περιλαμβάνονται στο βιβλίο που εξέδωσε η Έλεν Φιτζπάτρικ, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Νιου Χαμσάιρ, υπό τον τίτλο "Επιστολές στην Τζάκι: Συλλυπητήρια από ένα έθνος που πενθεί".
Η ιδέα για την υλοποίηση του βιβλίου γεννήθηκε, όπως αποκάλυψε η ίδια, κατά τη διάρκεια ερευνών της στη Βιβλιοθήκη Κένεντι για ένα άλλο βιβλίο. Θέλησε απλά να διακρίνει τις αντιδράσεις του αμερικανικού λαού στη δολοφονία Κένεντι.
«Διδάσκω αμερικανική ιστορία επί 30 συναπτά έτη. Ποτέ στη ζωή μου δεν βρέθηκα μπροστά σε κάτι τέτοιο. Ένιωθα σαν να υποχωρούσε το πάτωμα, σαν να έτρεμαν οι τοίχοι. Ποτέ δεν έχω συναντήσει τόσο "δυνατή" συλλογή, που να αποκαλύπτει πώς ένιωθαν οι καθημερινοί άνθρωποι για την κοινωνία, την πολιτική, τον πρόεδρό τους», εξομολογήθηκε.
«Υπάρχουν τόσα πολλά βιβλία για τη δολοφονία. Έχουμε ακούσει τόσα πράγματα από ειδικούς, έχουμε ακούσει για τις θεωρίες συνωμοσίας, έχουμε ακούσει τις μαρτυρίες ανθρώπων που μετείχαν στην κυβέρνηση Κένεντι, αλλά εδώ πρόκειται για τις φωνές ανθρώπων που μέχρι τώρα δεν είχαν ακουστεί, των απλών πολιτών», προσέθεσε.
Συγγραφέας: Κροίσος, Μετάφραση: Μάκης και Μαρία Μαλαφέκα, εκδόσεις: Κέδρος, τιμή: περίπου 16e
Πρόσφατα πήρε το μάτι μου το εν λόγω βιβλίο στο τραπέζι μιας καφετέριας, οπότε ζήτησα από τον κάτοχο του την άδεια για ένα ξεφύλλισμα. Ο συγγραφέας του έργου, πασίγνωστος Γάλλος τραπεζίτης, υπό την προστασία της ανωνυμίας του ρίχνει φως σε όλες τις ανεξερεύνητες για το ευρύ κοινό γωνίες των πρακτικών μιας μικρής τάξης ευφυέστατων κερδοσκόπων που κινούν παγκοσμίως τα οικονομικά νήματα. Κατά το ξεφύλλισμα αυτό αποκόμισα την εντύπωση ότι τα κομβικά μηνύματα του θεματικού άξονα του βιβλίου δεν πνίγονται στους αριθμούς και σε άλλες δυσνόητες τυπολογίες, αντίθετα, πρόκειται για ένα ευανάγνωστο σύγγραμμα σε γλώσσα σύγχρονη και ευθεία. Προσωπικά, πάντως, από Δευτέρα σπεύδω στο πλησιέστερο βιβλιοπωλείο!
Το κατά Ιησούν Ευαγγέλιον
Συγγραφέας: Ζοζέ Σαραμαγκού, Μετάφραση: Αθηνά Ψυλλιά, Εκδόσεις: Καστανιώτη Τιμή: Αυτή την εβδομάδα μπορείτε να το βρείτε στα περίπτερα αυτοτελώς με 2.90e.
Το θέμα του βιβλίου θυμίζει κάπως τον "Τελευταίο Πειρασμό" του Καζαντζάκη. Πρόκειται για μια άλλη εκδοχή των γεγονότων της Καινής Διαθήκης, μην φανταστείτε όμως κάτι παρεμφερές με το έργο του D.Brown. Ο σκοπός του μυθιστορήματος είναι καινοτόμα διδακτικός και όχι μυστικιστικός. Οι εικόνες του θα σας συγκλονίσουν. Η πρώτη έκδοση του έργου έγινε το 1998, λίγο αργότερα ο συγγραφέας του, αυτοδίδακτος λογοτέχνης, βραβεύτηκε με Νόμπελ για το αποκύημα του αυτό. Σήμερα το "Κατά Ιησούν Ευαγγέλιο" έχει υποστεί πολλές εκδόσεις και μεταφράσεις. Αξίζει λοιπόν κανείς να μπει στον κόπο να διαβάσει και τις 480 σελίδες.
Οι βιβλιοπροτάσεις δεν έχουν κανένα οικονομικό ώφελος και η διαφήμιση δεν είναι αποτελεί στόχο τους.
Παρουσίαση του βιβλίου "Η ασκητική του αγίου Έρωτα" πρόκειται να πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 10 Μαρτίου 2010 και ώρα 20.00 στο Κέντρο Νέων Καλαμάτας από τις εκδόσεις "Έλυτρον". Το βιβλίο του καλαματιανού Ξεν. Φουρναράκου εκδόθηκε πριν ένα χρόνο περίπου και έλαβε διθυραμβικές κριτικές από τον τοπικό Τύπο. Το βιβλίο θα προλογίσουν η φιλόλογος κυρία Μαρία Σταθέα και ο Συμεών Νικολιδάκης. Θα ακολουθήσει συνειρμική συζήτηση μεταξύ δημιουργού και παρευρισκομένων.
Συνέντευξη στη Δημιουργική Ομάδα Φοιτητών Φιλολογίας
1. Παρακολουθήσαμε την θεατρική παράσταση με τίτλο «Νίτσε», το σενάριο της οποίας επιμεληθήκατε και στην οποία υπήρξατε πρωταγωνιστής. Η ίδια γνώρισε μάλιστα μεγάλη επιτυχία. Ονειρεύεστε τον εαυτό σας ηθοποιό; Υπάρχει τελικά γέφυρα επικοινωνίας μεταξύ θεάτρου και φιλοσοφίας;
Είναι γεγονός πως η σειρά θεατρικών έργων «Η φιλοσοφία στην σκηνή» γνώρισε έως τώρα πολύ μεγάλη επιτυχία. Όπως είπατε, έχω γράψει το κείμενο των δεκατεσσάρων θεατρικών έργων από τα οποία αποτελείται, και ο ίδιος πρωταγωνιστώ επί σκηνής. Είναι προφανές, λοιπόν, πως το εγχείρημα αυτό υπήρξε για εμένα προσωπικό στοίχημα, και το γεγονός πως μέχρι τώρα δείχνει να έχει κερδηθεί μου προξενεί μεγάλη χαρά, αλλά όχι και έκπληξη. Και τούτο διότι ο κόσμος πάντοτε αγκαλιάζει το καλό θέατρο, αυτό που έχει κάτι να του πει, καθώς και την καλή φιλοσοφία. Εμείς παρουσιάζουμε την ζωή και την σκέψη δεκατεσσάρων σπουδαίων φιλοσόφων, ένας εκ των οποίων είναι ο Νίτσε, μέσα από πρωτότυπα και άρτια θεατρικά κείμενα, προσπαθούμε, δηλαδή, να πάρουμε το καλύτερο από τους χώρους της φιλοσοφίας και του θεάτρου, οι οποίοι, άλλωστε, δεν είναι καθόλου ξένοι μεταξύ τους. Το θέατρο και η φιλοσοφία αποτελούν πνευματικές δραστηριότητες σαφέστατα συγγενικές και συναφείς. Η τέχνη, γενικώς, στηρίζεται στην συνάντηση του θεατή – ή του ακροατή – με το καλλιτέχνημα. Το θέατρο, ειδικότερα, πέρα από την συνάντηση αυτή, απαιτεί την ενεργό συμμετοχή του θεατή στα επί σκηνής δρώμενα, όπως ακριβώς και η φιλοσοφία προϋποθέτει την δημιουργική μέθεξη του δέκτη σε όσα του προτείνει. Μέσω του θεατρικού έργου ο συγγραφέας διαλέγεται με τον θεατή αλλά και με την εποχή του, όπως ακριβώς κάνουν και οι φιλόσοφοι μέσω των ιδεών τους. Το θεατρικό έργο δεν είναι ποτέ τετελεσμένο, δεν προσφέρεται στον παρατηρητή ως κάτι αποκρυσταλλωμένο, αλλά εξελίσσεται και απαιτεί την εκ νέου προσέγγιση και ερμηνεία του διαρκώς, όπως ακριβώς και μια φιλοσοφική ιδέα. Οι πολλαπλές και ενίοτε ρηξικέλευθες αναγνώσεις τόσο των αρχαίων τραγικών όσο και των μεγάλων φιλοσόφων αποδεικνύουν πως το θέατρο και η φιλοσοφία διατηρούν μια ιδιαίτερη δυναμική, η οποία, ας πούμε, δεν διακρίνει έναν ζωγραφικό πίνακα ή ένα άγαλμα. Αυτά μόλις δημιουργηθούν μπορούν να ερμηνευθούν τελεσίδικα, αρκεί εκείνος που θα τα προσεγγίσει να διαθέτει τις απαραίτητες γνώσεις και την δέουσα ευαισθησία. Μπορούμε να γνωρίζουμε με ακρίβεια τι ακριβώς ήθελε να υποβάλει ο Μιχαήλ Άγγελος με τον Δαυίδ του, και τα συναισθήματα που το άγαλμα αυτό προκαλεί στους θεατές είναι τα ίδια από τότε που σμιλεύτηκε έως σήμερα. Ωστόσο, δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο για τον Ρινόκερο του Ιονέσκο και τον υπεράνθρωπο του Νίτσε, πνευματικά δημιουργήματα που απαιτούν την διαρκή επαναπροσέγγιση και την εκ νέου ερμηνεία τους. Σε ό,τι αφορά στο εαυτό μου, ονειρεύομαι να συνεχίσω να επικοινωνώ με τους νέους ανθρώπους και να είμαι χρήσιμος για την κοινωνία και την εποχή μου. Άλλωστε, πρέπει να σας πω, εμπιστεύομαι απόλυτα το της ζωής. Αυτό δεν σημαίνει πως παραδίδομαι μοιρολατρικά σε ό,τι έρχεται. Απλώς είμαι ανοικτός στις νέες προκλήσεις. Νεώτερος αγαπούσα πολύ το ποδόσφαιρο, μάλιστα ο ίδιος ασχολούμουν ενεργά παίζοντας σε υψηλό επίπεδο. Όταν η ζωή με έφερε σε επαφή με την φιλοσοφία και μου έδωσε την δυνατότητα να ασχοληθώ με αυτήν ως επαγγελματίας φιλόσοφος, άδραξα την ευκαιρία αφήνοντας το ποδόσφαιρο, δίχως, βέβαια, να ξεχάσω την αγάπη μου για αυτό. Όταν ένας κύκλος κλείνει ανοίγει ένας άλλος, και πάντοτε μας προσφέρονται επαρκείς ενδείξεις και για το ένα και για το άλλο. Πρέπει απλώς να μπορούμε να τις εντοπίσουμε. Υπό την έννοια αυτή σαφώς θα με ενδιέφερε να ασχοληθώ ακόμη πιο ενεργά με το θέατρο στο μέλλον.
2. Κατεβαίνοντας το θεατρικό πάλκο, πότε νιώσατε ότι η εμπλοκή σας στα του θεάτρου εκπλήρωσε τον στόχο της;
Ο στόχος ενός θεατρικού έργου με έντονο φιλοσοφικό υπόβαθρο – όπως αυτά που παρουσιάζουμε – είναι να επικοινωνήσει σημαντικά νοήματα προσφέροντας, παράλληλα, αισθητική απόλαυση. Το θερμό χειροκρότημα των θεατών στο τέλος των παραστάσεων με κάνει να αισθάνομαι κάθε φορά πως κάτι επετεύχθη. Στην μνήμη μου, ωστόσο, έχει χαραχθεί μια συγκεκριμένη βραδιά στο θέατρο Τζένη Καρέζη, όπου παρουσιάζαμε για περίπου τέσσερις μήνες το έργο Σοπενχάουερ. Είχαν έλθει για να παρακολουθήσουν την παράσταση τα μέλη μιας μονάδας απεξάρτησης, νέα παιδιά που προσπαθούν, όπως γράφει ο Σαίξπηρ, «να ανοίξουν τον κόσμο με το σπαθί τους». Ο ενθουσιασμός με τον οποίον μετά την παράσταση μιλούσαν για το έργο αλλά και για την φιλοσοφία του Σοπενχάουερ εδραίωσε μέσα μου την πεποίθηση πως αυτό που έχουμε αναλάβει έχει αντίκρισμα.
3. Η αρχαία Ελλάδα γέννησε την φιλοσοφία, άραγε η σύγχρονη Ελλάδα φιλοσοφεί;
Η σύγχρονη Ελλάδα βεβαίως φιλοσοφεί, αλλά όχι επειδή οι πρόγονοί μας γέννησαν την φιλοσοφία. Φιλοσοφεί επειδή οι νέοι άνθρωποι έρχονται κοντά στην φιλοσοφία φέρνοντας νέες οπτικές, ενδιαφέροντα και αντιλήψεις, επειδή ο Έλληνας γενικώς βρίσκει ευχαρίστηση στο να αμφισβητεί και να ανατρέπει παγιωμένες απόψεις, επειδή είναι ανοικτός στα νέα ρεύματα και στις προκλήσεις της κάθε εποχής. Από την αρχαιότητα έως σήμερα, εάν υπάρχει κάποιο χαρακτηριστικό του ελληνικού πνεύματος που έχει μείνει αναλλοίωτο, αυτό είναι η διάθεση για την αμφισβήτηση και την καινοτομία, συνδυασμένη με την κριτική στάση απέναντι στην πνευματική αυθεντία. Το πνεύμα αυτό, θεωρώ, είναι που εγγυάται την διατήρηση του σφρίγους της φιλοσοφίας στην χώρα μας.
4. Υπάρχει θέση για την πραγμάτωση φιλοσοφικών θεωρήσεων κάποιας ποιότητας στη σύγχρονη εποχή του κυνικού ρεαλισμού, όπου καταδεικνύεται ο σκεπτόμενος ως «αμπελοφιλόσοφος» και «αερολόγος»;
Νομίζω πως ιδίως εποχές όπως η δική μας προσφέρονται για φιλοσοφικές θεωρήσεις ποιότητας. Και τούτο διότι δημιουργούν στον σκεπτόμενο άνθρωπο απορία (με την κυριολεκτική σημασία της λέξης), δηλαδή αδιέξοδα. Η μεγάλη φιλοσοφία γεννιέται είτε χάριν παιδιάς, είτε εξ ανάγκης. Η διάθεση για παιδιά ουδέποτε λείπει από τον άνθρωπο. Σήμερα υπάρχει και η ανάγκη. Βλέπουμε πως οι παλαιές έννοιες και οι αξίες δεν είναι πλέον αποτελεσματικές και κατάλληλες, ώστε ο άνθρωπος να τις υιοθετήσει ως άξονες στην ζωή του. Οι ιδεολογίες έχουν καταρρεύσει, οι θρησκείες στην πράξη λίγο πολύ έχουν αποτύχει, οι αξίες έχουν στην πράξη αποδειχθεί κενές νοήματος Πιστεύω πως η εποχή μας αποτελεί το πρελούδιο της αναγέννησης της φιλοσοφίας.
5. Πιστεύετε ότι η προσχώρηση κομματικών παρατάξεων στα εκπαιδευτικά ιδρύματα έχει σκοτώσει την ακαδημαϊκή πρόοδο;
Η ενασχόληση των νέων ανθρώπων – και, δη, των φοιτητών – με τα κοινά αποτελεί θεμέλιο της δημοκρατίας. Ο νέος άνθρωπος διακρίνεται από την ευαισθησία του, την δυνατότητά του να στρατεύεται ανιδιοτελώς σε ευρύτερους σκοπούς και την διάθεσή του να προσφέρει στο σύνολο. Ως εκ τούτου, η ύπαρξη και λειτουργία πολιτικών παρατάξεων στο πανεπιστήμιο είναι απολύτως εύλογη και θεμιτή. Ο ρόλος των παρατάξεων, ωστόσο, φαλκιδεύεται όταν αυτές λειτουργούν ως φερέφωνα κομματικών οργανώσεων, όταν υιοθετούν άκριτα κομματικές γραμμές αντί να συνεισφέρουν την δική τους οπτική και τις φρέσκιες απόψεις τους. Αυτό συμβαίνει διότι ορισμένοι εντάσσονται στις παρατάξεις αυτές όχι για να προσφέρουν, αλλά για να εξυπηρετήσουν ιδιοτελείς σκοπούς, να αποκομίσουν οι ίδιοι οφέλη. Στις περιπτώσεις αυτές, πράγματι, η λειτουργία των πολιτικών παρατάξεων είναι στείρα, η γλώσσα που υιοθετείται ξύλινη – κάτι που διόλου δεν ταιριάζει σε νέους ανθρώπους –, και, τελικά, η ύπαρξή τους καθίσταται όργανο ανάσχεσης και συντήρησης, αντί να είναι εργαλείο βελτίωσης και προόδου. Έχω την γνώμη, όμως, πως στις μέρες μας κάτι αλλάζει προς το καλύτερο.
6. Η έρευνα φαντάζει terraincognitaστα εγχώρια ιδρύματα. Συχνά μιλάμε ακόμη και για «πληρωμένα» διδακτορικά, ενώ οι παλαιογραφικές εκδόσεις της αρχαίας ελληνικής γραμματείας προέρχονται από την Λειψία ή την Οξφόρδη. Πώς σχολιάζετε το γεγονός;
Δεν νομίζω πως η κατάσταση που περιγράφετε αποτελεί τον κανόνα. Βεβαίως παντού και πάντοτε, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό, υπάρχουν περιπτώσεις που δεν τιμούν το πανεπιστήμιο και τον ρόλο του. Ωστόσο, δεν μπορούμε να γενικεύουμε άκριτα, αδικώντας έτσι την πλειονότητα των καθηγητών και φοιτητών που κάνουν ευσυνείδητα το καθήκον τους. Σε ό,τι αφορά στην έρευνα, θεωρώ πως και εδώ η κατάσταση δεν πρέπει να περιγράφεται με τόσο μελανά χρώματα. Υπάρχουν πανεπιστημιακά ιδρύματα στην χώρα μας τα οποία αξιολογούνται παγκοσμίως σε υψηλότατες θέσεις, και τα οποία παρουσιάζουν ερευνητικό έργο ιδιαίτερα σημαντικό, το οποίο αναγνωρίζεται διεθνώς. Οι εγκυρότερες κριτικές εκδόσεις της αρχαίας ελληνικής γραμματείας όντως πιστώνονται σε ξένους επιστήμονες και ιδρύματα, ωστόσο αυτό δεν σημαίνει κάτι για το παρόν των ελληνικών πανεπιστημίων. Δεν πρέπει να ξεχνούμε πως οι κώδικες των κλασικών βρίσκονταν ανέκαθεν εκτός Ελλάδας, και πως οι εκδόσεις αυτές έγιναν σε μια περίοδο κατά την οποία ο ελληνισμός επεδίωκε να συγκροτήσει κράτος ύστερα από κατοχή τετρακοσίων χρόνων και πλέον. Όταν ο Teubnerπαρουσίασε τις κριτικές εκδόσεις του, το παλαιότερο πανεπιστήμιο στην χώρα, αυτό της Αθήνας, λειτουργούσε μόλις δέκα χρόνια.
7. Η πραγμάτωση μιας σύγχρονης εκδοχής της πλατωνικής Πολιτείας, πιστεύετε ότι θα μπορούσε να ευδοκιμήσει και να οδηγήσει την δική μας πόλιν σε ασφαλή επιβίωση;
Η πλατωνική πολιτεία έχει επικριθεί από πολλούς σύγχρονους στοχαστές, αρκεί να θυμηθούμε τι έχει γράψει για αυτήν ο Πόπερ. Ούτως ή άλλως, όπως και η Πολιτεία του Ήλιου του Καμπανέλα ή η Σάγκρι – Λα του Χίλτον, αποτελεί ουτοπία, και δυνάμει τούτου δεν μπορεί να έχει πραγματοποιήσιμες εκδοχές. Η ουτοπία δεν μπορεί να αποτελεί στόχο, είναι απλώς ένα φωτεινό σημείο στον ορίζοντα που μας δείχνει κάποιον δρόμο. Το πνεύμα της πολιτείας του Πλάτωνος, κατά την γνώμη μου, είναι αυτό του εξορθολογισμού. Από το πνεύμα αυτό μπορεί να ωφεληθούν οι σύγχρονες κοινωνίες, και όχι από συγκεκριμένες προβλέψεις και πρακτικές. Ο Πλάτων υπογραμμίζει πολλά πράγματα που είναι περίπου αυτονόητα, όμως όλοι τείνουμε να τα παραβλέπουμε. Ο κυβερνήτης πρέπει να αποφασίζει προς όφελος του συνόλου χρησιμοποιώντας το όπλο του ορθού λόγου. Η πολιτεία πρέπει να αξιοποιεί το ανθρώπινο δυναμικό της, ανάλογα με τις ικανότητες και τις δυνατότητες ενός εκάστους των πολιτών της. Οι σχέσεις του κράτους με τον πολίτη πρέπει να ρυθμίζεται με τέτοιον τρόπο, ώστε να διασφαλίζεται η ευημερία του συνόλου. Το κράτος πρέπει να μεριμνά τόσο για την υλική όσο και για την πνευματική ευπραγία των πολιτών του. Αυτοί είναι ορισμένοι από τους άξονες σκέψης του Πλάτωνα, τους οποίους θα εντοπίσετε σε όλους τους μεγάλους πολιτικούς φιλοσόφους και στα περισσότερα από τα ισχύοντα στις μέρες μας συντάγματα.
8. Παρακολουθήσαμε την αποχώρησή σας από την διεύθυνση του μεταπτυχιακού προγράμματος του τμήματός μας περί Ηθικής Φιλοσοφίας . Εν τέλει τί είναι αυτό που πρέπει να αλλάξει στα επαρχιακά πανεπιστημιακά τμήματα ώστε να γίνουν τα πτυχία και τα μεταπτυχιακά τους αξιόπιστα;
Τα επαρχιακά πανεπιστημιακά τμήματα επιτελούν σημαντικότατο έργο, τόσο στα ακαδημαϊκά δρώμενα της χώρας μας, όσο και στις τοπικές κοινωνίες που τα φιλοξενούν. Πιστεύω πως είναι πολύτιμα και πρέπει να ενισχυθούν. Για να λειτουργήσουν απρόσκοπτα και αποδοτικά, ωστόσο, προαπαιτείται ο άρτιος στρατηγικός σχεδιασμός και η δέουσα στελέχωση. Πρέπει να είναι ξεκάθαρη η στόχευση του ιδρύματος και να γίνει ορθή επιλογή των ατραπών που θα ακολουθηθούν, ώστε οι στόχοι να επιτευχθούν. Πρέπει το επαρχιακό πανεπιστήμιο να προσφέρει κάτι, το οποίο δεν παρέχεται από κάποιο κεντρικό. Αυτό μπορεί να είναι είτε το γνωστικό αντικείμενο, είτε η ποιότητα σπουδών, η οποία διασφαλίζεται από την ποιότητα των διδασκόντων. Ένα φιλολογικό τμήμα στην Καλαμάτα, επί παραδείγματι, δεν μπορεί να είναι ανταγωνιστικό ως προς τα ήδη υπάρχοντα, εάν δεν διακρίνεται από πάρα πολύ υψηλή ποιότητα σπουδών. Για ποιόν άλλο λόγο θα επέλεγε κανείς το συγκεκριμένο τμήμα, και όχι αυτό της Αθήνας ή της Θεσσαλονίκης; Εμείς στην Καλαμάτα επιχειρήσαμε να δημιουργήσουμε ένα μεταπτυχιακό πρόγραμμα εφάμιλλο των καλυτέρων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, με τα πλέον σύγχρονα αντικείμενα, με εξειδικευμένους διδάσκοντες, με άρτιο πρόγραμμα σπουδών. Το πρόγραμμα αυτό, εάν λειτουργήσει όπως το έχουμε σχεδιάσει, θα αποτελέσει πόλο έλξεις για φοιτητές από όλη την Πελοπόννησο αλλά και από την υπόλοιπη Ελλάδα, διότι προσφέρει στους φοιτητές του σπουδές πάρα πολύ υψηλού επιπέδου.
9. Φιλόλογος και εργασία: υπάρχει ζωή χωρίς Α.Σ.Ε.Π. ;
Βεβαίως υπάρχει ζωή χωρίς ΑΣΕΠ. Το γεγονός πως τα φιλολογικά τμήματα έχουν πολύ υψηλή ζήτηση, παρότι το κράτος προσλαμβάνει ελάχιστους φιλολόγους σε σχέση με όσους κάθε έτος αποφοιτούν, το αποδεικνύει περίτρανα. Υπάρχει πάντα η ιδιωτική εκπαίδευση, η έρευνα, ο ευρύτερος χώρος του πνεύματος…Πέραν αυτών, εκείνος που θα επιλέξει να ασχοληθεί με τις ανθρωπιστικές σπουδές, λαμβάνει έναν ισχυρό οπλισμό για την ζωή του, γίνεται, θα λέγαμε, καλύτερος άνθρωπος. Σε μια εποχή παντοειδούς πληθωρισμού, εάν έπρεπε τώρα να επιλέξω για την ζωή μου στο μέλλον, θα επέλεγα να γίνω πιο ποιοτικός άνθρωπος.
10. Ο/η Φιλόσοφος που σας άλλαξε τη ζωή;
Νομίζω ο Καρτέσιος, ακριβώς διότι διακρίνεται από την διάθεση αμφισβήτησης, για την οποία σας έκανα λόγο προηγουμένως. Αν κάτι πρέπει αν κρατήσουμε από τον λεγόμενο πατέρα της σύγχρονης φιλοσοφίας, είναι ακριβώς αυτό, η δημιουργική αμφισβήτηση των πάντων. Κάνω λόγο για δημιουργική αμφισβήτηση, διότι η φιλοσοφία δεν αρκεί να αρνείται και να απορρίπτει, όσο σημαντικό και εάν είναι κάτι τέτοιο από μόνο του. Οφείλει, παράλληλα, να προτείνει, παρότι γνωρίζει πως οι προτάσεις της θα αμφισβητηθούν και εκείνες με την σειρά τους. Αυτή είναι η ιστορία του πνεύματος και ο Καρτέσιος, θεωρώ, είναι η επιτομή της.
Ο Θεοδόσιος Πελεγρίνης είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου διδάσκει Φιλοσοφία από το 1977. Έκτοτε έχει αναπτύξει έντονη συγγραφική και ακαδημαϊκή δραστηριότητα. Τα τελευταία χρόνια πρωταγωνιστεί σε παραστάσεις "Φιλοσοφίας επί σκηνής" τα σενάρια των οποίων επιμελείται ο ίδιος. Παράλληλα συνεργάζεται με την Ελληνική Τηλεόραση 1 και το Γ' Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνία, όπου παρουσιάζει εκπομπές με θέματα που αφορούν στη φιλοσοφία και στην ιστορία της.
Η Κοινωφελής Επιχείρηση Πολιτισμού & Αθλητισμού (Κ.Ε.Π.Α.Σ.) δημιουργήθηκε από τον Δήμο Σερρών για να παρέχει πολιτιστικές υπηρεσίες, δράσεις και διοργανώσεις που θα συμβάλλουν στην ανάπτυξη της πολιτιστικής αποκέντρωσης στην ακριτική μας περιφέρεια, δίνοντας έτσι την ευκαιρία στους πολίτες και την τοπική κοινωνία να συμμετέχουν σε δραστηριότητες και εκδηλώσεις υψηλού επιπέδου. Μετά λοιπόν την αμφίδρομη επιτυχία -και για τους συμμετέχοντες θιάσους και για τους θεατές- των 5 προηγούμενων φοιτητικών θεατρικών συναντήσεων που διοργάνωσε στην πόλη μας το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Σερρών από το 2004 μέχρι σήμερα, εντάξαμε στον φετινό μας προγραμματισμό και προετοιμάζουμε ήδη την 6η Πανελλήνια Πανεπιστημιάδα Θεάτρου, η οποία θα γίνει στην πόλη των Σερρών από 10 Μαΐου έως 20 Μαΐου 2010.
Αξιότιμοι Κύριοι,
Γνωρίζοντας το ενδιαφέρον της πανεπιστημιακής κοινότητας για το θέατρο και τον πολιτισμό και με την βεβαιότητα ότι οι φοιτητικές αυτές θεατρικές συναντήσεις συμβάλλουν ουσιαστικά στην αναβάθμιση και διάδοση της θεατρικής τέχνης σαν μέσο ατομικής & συλλογικής έκφρασης των νέων ανθρώπων, καλούμε τους φοιτητικούς θιάσους που ενδιαφέρονται, μετά από την απαραίτητη τηλεφω-νική επικοινωνία, να αποστείλουν εγγράφως την αίτηση συμμετοχής, στοιχεία της παράστασης, συντε-λεστές, φωτογραφίες προβών, λίγα λόγια για το έργο και τον συγγραφέα, μέχρι τις 15 Απριλίου 2010. Η Κ.Ε.Π.Α.Σ. αναλαμβάνει τα έξοδα διαμονής & διατροφής των θιάσων που θα συμμετέχουν στην διοργάνωση, στην οποία θα πάρουν μέρος ως ομιλητές -με την υποστήριξη του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου- σημαντικές διεθνείς προσωπικότητες του Θεάτρου και της τέχνης. Περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την 6η Πανελλήνια Πανεπιστημιάδα Θεάτρου δίνονται στα τηλέφωνα: 2321054268 – 2321054585.
Περιμένοντας με ενδιαφέρον τις συμμετοχές σας, σας ευχαριστούμε.
Όχι μόνο υπάρχουν περισσότερες από 70 εκδοχές της Κοκκινοσκουφίτσας σε όλο τον κόσμο, αλλά και η προέλευση της ιστορίας ενός από τα πλέον δημοφιλή παραμύθια, χάνεται στα βάθη του χρόνου.
Αυτό διαπίστωσε μία ομάδα επιστημόνων, υπό τον ιρακινής καταγωγής, δρα Τζέιμι Τεχράνι του πανεπιστημίου του Ντέραμ, που ξεκινώντας από την Κοκκινοσκουφίτσα, αναζήτησε την καταγωγή των πιο διάσημων παιδικών και λαϊκών ιστοριών και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα παραμύθια και οι λαϊκοί μύθοι είναι πολύ παλαιότερα από ό,τι πιστεύαμε μέχρι σήμερα. Υιοθετώντας νέες τεχνικές, που συνήθως χρησιμοποιούν οι βιολόγοι για να κατατάξουν τα διάφορα είδη στο «δέντρο της ζωής» και έτσι να εντοπίσουν τις διαδοχικές φάσεις της εξέλιξης μέχρι έναν κοινό πρόγονο στο απώτατο παρελθόν, οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι για παράδειγμα, η ευρωπαϊκή εκδοχή της «Κοκκινοσκουφίτσας» μιλά για ένα λύκο που έχει μασκαρευτεί σαν γιαγιά, στην κινεζική μια τίγρη αντικαθιστά το λύκο, ενώ στην ιρανική, όπου δεν είναι νοητό ένα κοριτσάκι να περπατά μόνο του στο δάσος, ο πρωταγωνιστής είναι αγοράκι.
Αντίθετα με την κυρίαρχη άποψη ότι η Κοκκινοσκουφίτσα κατάγεται από τη Γαλλία, λίγο πριν ο Τσαρλς Περό παρουσιάσει την πρώτη γραπτή εκδοχή της ιστορίας κατά τον 17 αιώνα, την οποία στον 19ο αιώνα ξαναέγραψαν οι αδελφοί Γκριμ, η έρευνα του δρα Τεχράνι κατέληξε ότι στην πραγματικότητα διάφορες παραλλαγές της ίδιας ιστορίας μοιράζονται κάποιον κοινό «πρόγονο», που υπήρξε τουλάχιστον πριν 2.600 χρόνια.
Συνολικά σε όλο τον κόσμο εντοπίστηκαν 70 παραλλαγές στους πρωταγωνιστές και στο «σενάριο» της Κοκκινοσκουφίτσας.
Ο «κοινός πρόγονος»
Ο άγνωστος κοινός «πρόγονος» εκτιμάται ότι πρέπει να έμοιαζε με μια άλλη ιστορία, το «Λύκο και τα Παιδιά», όπου ο λύκος προσποιείται ότι είναι μια κατσικούλα για να μπορέσει να τρυπώσει σε ένα σπίτι γεμάτο κατσίκες.
Οι διάφορες αφρικανικές παραλλαγές της «Κοκκινοσκουφίτσας» θεωρείται ότι προέρχονται από αυτή την συγγενική ιστορία, οι παραλλαγές του Ιράν αποτελούν στενό «συγγενή» της ευρωπαϊκής «Κοκκινοσκουφίτσας», ενώ οι παραλλαγές που συναντώνται στην Ιαπωνία, την Κορέα, την Κίνα και τη Βιρμανία, αποτελούν μια ξεχωριστή ασιατική οικογένεια.
Όπως δήλωσε ο Τεχράνι, «διαχρονικά αυτές οι λαϊκές ιστορίες έχουν αδιόρατα αλλάξει και έχουν εξελιχτεί, προσαρμοζόμενες όπως ένας βιολογικός οργανισμός. Επειδή πολλές καταγράφηκαν πολύ μετά την αρχική δημιουργία τους, έχουν επανεφευρεθεί από εκατοντάδες γενιές. Η μελέτη της εξάπλωσης και των μεταβολών αυτών των ιστοριών μάς μαθαίνει διάφορα πράγματα για την ανθρώπινη ψυχολογία και για το είδος των πραγμάτων που θεωρούμε αξιομνημόνευτα».
Άγνωστο παραμένει με ποιο τρόπο η ιστορία της «Κοκκινοσκουφίτσας» πέρασε από τη μια χώρα στην άλλη, αλλά είναι πιθανό αυτό να συνέβη κατά μήκος των διακρατικών εμπορικών οδών της αρχαιότητας και μέσω της συνεχούς μετακίνησης ανθρώπων από τόπο σε τόπο.
Σύμφωνα με μια θεωρία, η εξάπλωση αυτών των ιστοριών είχε και μια άλλη αιτία: την επιθυμία να περάσουν στις νεότερες γενιές μια σειρά από ιδέες και συμβουλές για καλύτερη επιβίωση, π.χ. για την αντιμετώπιση της βίας και της απάτης.
Η αρχαιότερη ιστορία που βρέθηκε μέχρι σήμερα, σύμφωνα με τους βρετανούς μελετητές, είναι ένας μύθος του Αισώπου, που χρονολογείται από τον 6ο αι. π.Χ περίπου. Συνεπώς, όπως ανέφεραν, ο κοινός πρόγονος όλων αυτών των παιδικών ιστοριών πρέπει να αναζητηθεί ακόμα πιο πίσω στον χρόνο. «Ψάχνουμε μια πολύ αρχαία ιστορία που εξελίχτηκε με το πέρασμα του χρόνου», ανέφερε ο Τεχράνι, ο οποίος θα παρουσιάσει την έρευνά του στο Βρετανικό Φεστιβάλ Επιστήμης αυτή την εβδομάδα.
Δύο ιστορικά βιβλία του 16ου αιώνα επέστρεψε στον Γερμανό πρέσβη, Klaus Scharioth, σε τελετή που πραγματοποιήθηκε στο Εθνικό Αρχείο των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής στην Ουάσιγκτον ο Robert Thomas, αμερικανός στρατιώτης που τα είχε πάρει ως λάφυρα κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Ο 83χρονος Robert Thomas τόνισε πως τα βιβλία διατηρήθηκαν στην ίδια κατάσταση με τότε που τα είχε ανακαλύψει στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. «Τα φύλαξα σε δύο κουτιά στο πιο σκοτεινό και δροσερό μέρος του σπιτιού μου», ανέφερε ο Robert Thomas. Όπως χιλιάδες πολύτιμα αντικείμενα, τα βιβλία κρατούνταν σε ένα ορυχείο κοντά στην Φρανκφούρτη, προκειμένου να διατηρηθούν ασφαλή κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών. Ο Robert Thomas περιέγραψε τη στιγμή που ως νεαρός στρατιώτης στη Γερμανία βρέθηκε σε μία αίθουσα γεμάτη με χιλιάδες βιβλία και πήρε τα δύο αυτά βιβλία ως λάφυρα.
Ο Γερμανός πρέσβης, Klaus Scharioth, τόνισε πως τα βιβλία θα επιστραφούν στις βιβλιοθήκες που περιέχονταν πριν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, του Πανεπιστημίου της Βόννης και του Μουσείου Diocesan του Paderborn.
«Είναι μεγάλη τύχη αυτά τα βιβλία να επιστραφούν στη Γερμανία», τόνισε ο Γερμανός πρέσβης, Klaus Scharioth, προσθέτοντας πως η επιστροφή αυτών των βιβλίων αντιπροσωπεύει ένα σημάδι φιλίας και εμπιστοσύνης.
Μόλις πρόσφατα εκδόθηκε το βιβλίο του συντοπίτη μας κου.Δημήτρη Οικονομόπουλου με τίτλο:"Υποχρεωτική Εκπαίδευση- Τύπος σχολείου και επίδοση μαθητών". Ο κος.Οικονομόπουλος εργάζεται στην θέση του Διευθυντή στο 24ο Δημοτικό Σχολείο Καλαμάτας και σήμερα ετοιμάζει προς έκδοση το δεύτερο βιβλίο του. Ο κύριος κορμός του εν λόγω βιβλίου βασίζεται στην έρευνα του για την μεταπτυχιακή εργασία του περί Στατιστικής, βιβλίο που αποτελεί ένα χρήσιμο εργαλείο στα χέρια του εκπαιδευτικού. Την έκδοση και κυκλοφορία του συγγράμματος ανέλαβαν οι εκδόσεις "Έλυτρον", ως εκ τούτου θα μπορείτε να το βρείτε σύντομα στα ράφια όλων των βιβλιοπωλείων της πόλης.
Το νέο του βιβλίο παρουσίασε ο Γιάγκος Ανδρεάδης με τον τίτλο «Από τον Αισχύλο στον Μπρεχτ-Όλος ο κόσμος μια σκηνή», το μεσημέρι της Τετάρτης (21/10) στο βιβλιοπωλείο Ιανός.
Μαζί με τον κ. Ανδρεάδη ήταν ο θεατρολόγος και συγγραφέας Λέανδρος Πολενάκης και η ηθοποιός Κάτια Γέρου. Ο κ. Πολενάκης είπε για το βιβλίο πως «ανατινάζει με τόλμη μια σειρά από στερεότυπα για το αρχαίο θέατρο» ενώ στη συνέχεια διάβασε ορισμένα κομμάτια του έργου και τα ανέλυσε.
Επιπλέον, υποστήριξε πως εάν το βιβλίο είχε γραφεί σε μια από τις «κρατούσες» ευρωπαϊκές γλώσσες, θα είχε καταστεί μέγιστο πνευματικό γεγονός.
«Είναι ένα θεωρητικό, πλούσιο βιβλίο, όσο και πρακτικό εγχειρίδιο σκέψης για τους ασχολούμενους με την τέχνη», είπε η κ. Γέρου η οποία διάβασε και εκείνη αποσπάσματα του έργου «Από τον Αισχύλο στον Μπρεχτ-Όλος ο κόσμος μια σκηνή».
Παράλληλα, ανέφερε πως «λίγα τα βιβλία που ξεκινούν μια συζήτηση για το τι σημαίνει πολίτης, καλλιτέχνης και κοινό, τονίζοντας ότι όσοι το διαβάσουν, θα τους συντροφέψει για πολύ καιρό στη σκέψη τους».
Ο Γιάγκος Ανδρεάδης μίλησε για το περιεχόμενο του έργου το οποίο ξεκινά από τη γέννηση της τραγωδίας και καταλήγει στον Μπέρτολ Μπρεχτ. Επισήμανε πως στο βιβλίο, στο οποίο το 60% είναι Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς, προσπαθεί να προσεγγίσει την επιρροή του θεάτρου στην πολιτική σκηνή.
Το βιβλίο «Από τον Αισχύλο στον Μπρεχτ-Όλος ο κόσμος μια σκηνή» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Τόπος.
Ο Γιάγκος Ανδρεάδης είναι καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, στο τμήμα Επικοινωνίας Μέσων και Πολιτισμού.
Αυθεντική έκδοση του βιβλίου τα «Άνθη του Κακού» (1857), με ενυπόγραφη αφιέρωση του συγγραφέα Καρόλου Μποντλέρ, πωλήθηκε προς 775.000 ευρώ σε δημοπρασία συλλογής προσωπικών αντικειμένων, διοικητικών εγγράφων, επιστολών και βιβλίων που ανήκαν ή άφησαν ανεξίτηλο το σημάδι τους στη ζωή του γάλλου ποιητή.
Επιστολή του Μποντλέρ προς το φίλο του Ναρσίς Ανσέλ με ημερομηνία 30 Ιουνίου του 1845, γνωστή και ως «επιστολή αυτοκτονίας», καθώς ανέφερε την πρόθεσή του να αυτοκτονήσει, πουλήθηκε προς 225.000 ευρώ, τιμή ρεκόρ δημοπρασίας για μία επιστολή του ποιητή.
Η συλλογή περιελάμβανε τριάντα επιπλέον επιστολές που υπογράφει ο συγγραφέας, καθώς και επιστολές που είχε λάβει από τους συγγραφείς Βικτόρ Ουγκό και Γκουστάβ Φλομπέρ, τους ζωγράφους Ευγένιο Ντελακρουά και Εντουάρ Μανέ και τον εκδότη του Πουλέ Μαλασίς.
Παράλληλα, δημοπρατήθηκαν διοικητικά και λογιστικά έγγραφα, όπως το πιστοποιητικό βάπτισης και το πιστοποιητικό θανάτου του Μποντλέρ, απογραφή της περιουσίας του μετά τον θάνατό του, φωτογραφίες και βιβλία από τη βιβλιοθήκη και το λεξικό που χρησιμοποιούσε ο ποιητής για να μεταφράσει έργα του Έντγκαρ Άλαν Πόε.
Το ταξίδι της συλλογής αυτής από γενιά σε γενιά ξεκίνησε από τον ίδιο τον Κάρολο Μποντλέρ που την άφησε στη μητέρα του και εν συνεχεία μεταβιβάστηκε στον φίλο και σύμβουλο του ποιητή, Ναρσίς Ανσέλ, και τους κληρονόμους του.
Η πώληση της συλλογής αυτή, που έλαβε χώρα στο ξενοδοχείο Drouot στο Παρίσι, απέφερε συνολικά 4.050.000 ευρώ, διπλάσιο ποσό από τις εκτιμήσεις.
Σε ηλικία 89 ετών έφυγε στις 28/12/09 από τη ζωή η λογοτέχνης και ακαδημαϊκός Γαλάτεια Σαράντη.
Η Γαλάτεια Σαράντη γεννήθηκε στην Πάτρα. Αποφοίτησε από το Αρσάκειο Πατρών.
Λίγο πριν το ξέσπασμα του πρώτου παγκοσμίου πολέμου εγκαταστάθηκε με την οικογένειά της στην Αθήνα. Γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από όπου όμως δεν αποφοίτησε, καθώς από νεαρή ηλικία αποφάσισε να αφοσιωθεί στη συγγραφή.
Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε το 1945 με τη δημοσίευση του διηγήματος Το κάστρο στο περιοδικό Νέα Εστία. Ακολούθησαν νέες δημοσιεύσεις διηγημάτων, καθώς και της νουβέλας Το βιβλίο του Γιοχάνες και της Μαρίας, που έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από τον Γρηγόριο Ξενόπουλο. Το 1947 κυκλοφόρησε η νουβέλα της Το βιβλίο της Χαράς μαζί με το διήγημα Νάρκες.
Το έργο της Σαράντη είναι κυρίως πεζογραφικό, ασχολήθηκε ωστόσο και με τη λογοτεχνική μετάφραση.
Τιμήθηκε με το Βραβείο της Ομάδας των 12 (για την Επιστροφή), το Κρατικό Βραβείο μυθιστορήματος ( για το Παλιό μας σπίτι), το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος (για το Να θυμάσαι τη Βίλνα), το Βραβείο Ιδρύματος Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών (για τις Ρωγμές) και το Βραβείο Παιδικού Μυθιστορήματος του Ι.Δ.Κολλάρου (για το Χαράζει η λευτεριά).
Έργα της μεταφράστηκαν στα αγγλικά, γερμανικά, ιταλικά, ρωσικά, σουηδικά, ουγγρικά, ρουμανικά, πολωνικά, ισπανικά.
Το λογοτεχνικό έργο της Γαλάτειας Σαράντη χαρακτηρίζεται από στέρεη δομή και περιορισμένη εξωτερική δράση, έμφαση στην ψυχογραφία των προσώπων και αγωνιώδη αναζήτηση του νοήματος της ανθρώπινης μοίρας. Μέσα από τη λεπτά επεξεργασμένη γραφή της και την έμμεση κατάθεση του θεωρητικού και ιδεολογικού προβληματισμού της, η Σαράντη στρέφεται κυρίως στο συναισθηματικό κόσμο των ηρώων της, όπως αυτός διαμορφώνεται και εκφράζεται στα πλαίσια του εκάστοτε κοινωνικού περίγυρου.
Το 1997 αναγορεύτηκε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και έγινε η πρώτη ελληνίδα ακαδημαϊκός.
ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΒΡΕΙΤΕ ΣΤΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΜΑΣ:
Ελένη
Να θυμάσαι τη Βίλμα : Διηγήματα / Γαλάτεια Σαράντη
Πασχαλιές : Μυθιστόρημα / Γαλάτειας Σαράντη
Ρωγμές : Μυθιστόρημα
Στη χαραυγή της λευτεριάς
Τα νερά του Ευρίπου : Μυθιστόρημα
Τα όρια : Μυθιστόρημα
Χαράζει η λευτεριά : Οι μπαρουτόμυλοι της Δημητσάνας
Χρώματα εμπιστοσύνης : Διηγήματα
Το παλιό μας σπίτι : Μυθιστόρημα
Τα διηγήματα της συλλογής Να θυμάσαι τη Βίλνα (Κρατικό Βραβείο Διηγήματος 1972), γραμμένα με απλότητα και διεισδυτικότητα, αναδεικνύουν, μέσα από την καθημερινότητα των ηρώων τους, τα βασανιστικά ερωτήματα που μας απασχολούν όλους: πώς με αντιλαμβάνεται ο διπλανός μου και πώς εγώ αυτόν, μπορεί να με αγαπήσει, πόσο αξίζω άραγε και πώς μου αντιγυρίζει την αξία μου;
Διαχρονικά θέματα, και ενωτικό νήμα της συλλογής ο αγώνας των ηρώων, ανδρών και γυναικών, για την επιβίωση, τη δικαίωση, τον έρωτα.
